سالن چندمنظورهی یادگار امام، سالها به علت نواقص و معایب اساسیاش، رها شده و راکد مانده بود. در طول این مدت بیشتر برای اجاره به مهاجرین استفاده میشد تا ورزشکاران. حتی قابلیت نداشت که مسابقات جام رمضان در آن برگزار شود. به همین سبب ورزشکارانِ حرفهای حتی برای تمرین بهرهی لازم را از آن نمیتوانستند ببرند و تبعات دیگرش این بود که امتیاز میزبانیِ تیمهای مینابی که در لیگهای کشوری حضور داشتند سلب میشد و نمایندگانِ میناب ناچار بودند با شرمساری به عنوان میزبان در بندرعباس به مصاف رقبای خود بروند.
تا اینکه حدود دو سالِ پیش، پس از کلی رایزنی و بسیج کردن کلی آدم (از نماینده مجلس گرفته تا مدیر کل ورزش و جوانان) بودجهای فراهم شد که آن را تعمیر و بازسازی کنند. بابت همین بازسازی یک سالِ مطلق سالن تعطیل شد و پس از بازگشایی تا حدی توانست استانداردهای حداقلی را کسب کند و ناظرانِ مجاب شوند مجوز میزبانی صادر کنند.
با همهی اینها اما، یکی دو جای کار هنوز میلنگید. هیچ نوع آبسردکن و آبخوریِ استانداردی تعبیه نشده بود و کما فیالسابق سقف سالن آب میداد. گویا عوامل و دستاندرکاران یادشان رفته بود سقف را درست کنند!
از اینها گذشته در شرایط جدید، مدیریتِ نگهداریاش هم هیچ نوع تغییری نکرده و همچون گذشته پیش میرود. سالنی که با هزار بدبختی و هزینههای سرسامآور، پس از سالها بلاتکلیفی تعمیر شده، نباید اجازه دهند داربست فلزی روی کفپوشاش علم کنند و مسابقات پرس سینه رشته پرورش اندام برگزار کنند. این دست مسابقات هرجای دیگری هم میشود برگزار کرد.
با توجه به مشکلات باقیمانده در سالن یادگار امام، ضرورت دارد مسئولان و دستاندرکاران با برنامهریزی و همکاری خیرین، اقدامات لازم برای بهبود وضعیت سالن و تأمین امکانات اولیه را در دستور کار قرار دهند.
